Dynamiczne początki (1931-1939)

Niedługo po zakończeniu pierwszej wojny światowej (1921) Przełożony Generalny SMA, ks. Jean-Marie Chabert, powziął myśl o otwarciu domu formacyjnego dla misjonarzy w Polsce. To jego marzenie mogło się jednak zrealizować dopiero 10 lat później.

Na początku 1931 roku przybył do Polski ks. François-Xavier Hirsch'a SMA ze Strasburga. Po wielu problemach zakupił posiadłość ziemską w Nininie (gmina Ryczywół) w diecezji poznańskiej, gdzie 15 września 1931 roku zostało otwarte Małe Seminarium Misji Afrykańskich. Wydarzenie to zostało uznawane za oficjalne rozpoczęcie działalności Stowarzyszenia Misji Afrykańskich w naszym kraju.

W ciągu następnych lat kandydatów nie brakowało i Małe Seminarium rozwijało się tak prężnie, że myślano o otwarciu nowicjatu i Wyższego Seminarium w Polsce. W 1937 roku otrzymał święcenia kapłańskie pierwszy Polak w SMA, ks. Bolesław Szmania, który został następnie prefektem w Nininie. W chwili rozpoczęcia wojny Stowarzyszenie Misji Afrykańskich liczyło w Polsce 5 księży (3 z Francji i 2 z Polski), 6 braci, 21 kleryków na formacji w Belgii i Francji oraz około 60 uczniów w Nininie.

Ruina (1939-1983)

Po wkroczeniu do Polski, Niemcy zajęli posiadłość SMA i nakazali księżom Hirsch'owi i Szmani opuścić Ninino. Ks. Szmania wyjechał wtedy na misję do Togo, a ks. Hirsch powrócił do Francji.

Przez kilka lat po wojnie żaden z księży SMA nie mógł powrócić do Ninina. Dopiero na Wielkanoc 1948 r. powrócił z Zambii ks. Szmania. Z wielkim trudem zaczął remont budynków i miał zamiar otworzyć z powrotem Małe Seminarium. Niestety po dwóch latach władze komunistyczne w ramach nacjonalizacji dóbr kościelnych skonfiskowały całą posiadłość SMA wraz z zabudowaniami seminarium i utworzyły tam PGR. Ks. Szmania musiał osiedlić się w sąsiedniej parafii w Pruścach. Na skutek tych wydarzeń SMA przestało praktycznie istnieć w Polsce. Misjonarze przebywający na zachodzie przyłączyli się do prowincji francuskich, a pozostali w Polsce, poza jednym ks. Szmanią, przeszli do diecezji lub innych zgromadzeń.

W następnych latach, księża Czesław Świerkowski i Franciszek Kapuścik, próbowali pomóc ks. Szmani w jego próbach odzyskania seminarium i legalizacji zgromadzenia, ale bez większego skutku. Ks. Kapuścik wykładał przez 15 lat (1975-1990) misjologię na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, a ks. Świerkowski był kapelanem sióstr urszulanek i wikarym w Poznaniu (1958-1967).

Jak Feniks z popiołów (od 1983)

I tak nadszedł rok 1983, w którym to Zgromadzenie Generalne SMA podjęło decyzję o zdwojeniu wysiłków na rzecz powrotu SMA do Polski. W 1985 roku 4 kandydatów z Polski udało się pod opieką ks. Świerkowskiego na naukę języka francuskiego i staż na Wybrzeże Kości Słoniowej.

W tym samym roku księża Daniel Burke z Irlandii i Guy Kraemer z Francji rozpoczęli naukę języka polskiego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, prowadząc w międzyczasie ożywioną działalność animacyjną. Pierwsza grupa kleryków, będąca owocem ich działalności, rozpoczęła naukę w diecezjalnym seminarium duchownym w Kielcach w 1988 roku.

Ze względu na duży napływ kandydatów do SMA i zachodzące w Polsce zmiany polityczne, Zgromadzenie Generalne SMA erygowało 12 maja 1989 roku Fundację Polską, będącą zalążkiem przyszłej prowincji.

15 września 1991 nasi klerycy przenieśli się do nowo otwartego domu formacyjnego SMA w Borzęcinie Dużym koło Warszawy, który to dom został poświęcony przez Prymasa Polski, ks. kard. Józefa Glempa w czerwcu 1995 roku.

27 lipca 1996 roku otrzymało święcenia kapłańskie dwóch pierwszych kleryków z nowego pokolenia SMA: księża Wojciech Lula i Wacław Krzempek. Niestety ten radosny moment, przyćmiewał brak ich kolegi z roku, kleryka Roberta Gucwy, zamordowanego 15 listopada 1994 roku w Republice Środkowoafrykańskiej.

W 2001 roku Fundacja Polska została transformowana w Dystrykt i położono fundamenty pod nowy dom SMA w Piwnicznej Zdrój, który został oficjalnie otwarty w czerwcu 2003 roku przez ks. bp Wiktora Skworca, ordynariusza tarnowskiego.